Ruim 35 jaar geleden heb ik de skiffhead geroeid, de Tweehead bestond toen nog niet. Afgelopen jaar heb ik mijn leven rigoureus omgegooid, ben veel minder gaan eten en heel veel meer gaan trainen. En dan nu voor de eerste keer de Tweehead roeien. Gelukkig stuurde Inge, die had dit al eerder gedaan. Ook roeiden Wim en Sandra in de mixed-dubbeltwee en voor hen gold hetzelfde.
De Tweehead is een bijzondere wedstrijd over de Amstel: een lang stuk van 7.5 kilometer vol bochten en met veel bruggen, van Ouderkerk naar hartje Amsterdam. Iedereen roeit weliswaar dezelfde kant op, maar niet iedereen heeft dezelfde opvatting over de te roeien ‘ideale lijn’. En sommigen sturen gewoon ook beter dan anderen.
Na lang wachten achter de startlijn in Ouderkerk, maar met een aangenaam zonnetje, mochten we starten: na een opzetje bij de start ging het al snel best lekker: tempo 31,5: als we dat maar vol kunnen houden. Na de Olympische Spelen is dit tempo namelijk ‘het nieuwe normaal’. Het adagium is dan ook niet meer ‘rustig oprijden’, maar ‘ontspannen oprijden’, voor zover je kunt ontspannen tijdens een race waarin iedereen zo knoerthard vaart.
Inge stuurde heel kundig en vol overtuiging onze boot de bochten door, ik concentreerde me vooral op kracht en tempo, dat de boot snelheid bleef houden. Dat is nog niet zo eenvoudig met grote stukken ‘bakboord best’, en ‘stuurboord sterk’, zonder voetenstuur.
We werden ingehaald, en we haalden een ploeg in. Bij de Rozenoordbrug was het chaotisch met ploegen die tegelijkertijd in verschillende tempi onder die brug door wilden. Wij namen daarna de binnenbocht terwijl een oplopende ploeg vond dat we moesten wijken omdat zij sneller gingen. Zij hadden echter de buitenbocht gekozen, en Inge wilde van geen wijken weten. Hadden ze maar eerder de binnenbocht moeten gaan varen. We roeiden stug door, lange tijd zij aan zij. Na de laatste brug, de Berlagebrug, hadden we de laatste 800 meter weinig vermogen meer over, dit was echt afzien. Maar in de laatste 500 meter gingen we toch, zoals we vooraf hadden afgesproken, in tempo omhoog: het hielp nog wel in de snelheid zag ik op de meter van de speedcoach, maar we werden wel slordig en haalden wat we nog in ons hadden inmiddels uit onze tenen. Waar bleef die finish? Nog een laatste aanmoediging van Wim en Sandra die inmiddels al gefinisht waren, en in de terugroeibaan roeiden. Pep! Het zat er op!
De hele race hadden we gelukkig support van Marc en Charlotte, en dat hielp ons ook: bemoediging dat we inliepen, aankondiging van de chaos bij de brug, en vooral: ‘Allez Isala!’.
Al tijdens ons terugroeien hoorde we van Charlotte dan we 22 van 35 waren geworden in het hele veld van alle leeftijdscategorieën bij elkaar: op 2/3e van het veld dus. En het veld zat qua snelheid dicht bij elkaar. Helemaal oké dus en dik tevreden. Wat een mooie ervaring, dit smaakt naar meer!
Maar waren we sneller dan Sandra en Wim in de mixed-dubbeltwee? Jawel: 6 seconden sneller! We roeiden met een gemiddelde van 2.15 minuten per 500 meter deze race, en dat 7,5 kilometer lang. Wim kondigde meteen aan dat hij de dag erna tijdens de skiffhead ons zou verslaan. En ja: ruim een halve minuut sneller roeide hij in zijn skiff. Zo maakten we er samen toch een soort onderlinge wedstrijd van, daar op die Amstel. Volgend jaar weer? En wie gaan er dan nog meer mee? Er is nog een dubbeltwee die meekan…
Carla van Dijk