In de ochtend had Albert nog de race van zijn leven geroeid. Na een teleurstellend resultaat op de Cottwich ging Albert er helemaal voor in zijn skiff en bij de finish hoorde hij de omroeper zeggen: ‘Daar komt Albert de Vries, hij heeft de helft van het veld ingehaald”. Over zijn tijd van 21.43.6 was hij achtste van de achttien, van alle leeftijden samen. Albert was dik tevreden. So far, so good.
In blok drie roeiden Inge en Carla op in de damesdubbeltwee en Wim en Sandra in de mixed dubbeltwee. Het water was inmiddels wat knobbeliger geworden, en de race zou met meewind worden gevaren tussen damwandprofielen aan weerszijden. Inge en Carla zijn echte tegenwindroeisters, dus dit had niet hun voorkeur. Maar goed, ze zijn sterk, ze hebben veel getraind, en ze varen hun eigen race en dan komt het vast goed.
In het startgebied waar alle boten lagen te wachten kwam een klein vrachtschik aanvaren: “U bent gestremd, u mag niet doorvaren”, werd er met een megafoon vanaf een bootje door de organisatie geroepen. De deur van de kajuit ging open: “We moeten de sluis halen”. Het schip voer gewoon door het en het organisatiebootje ging er achteraan… Iedereen moest wachten. En wachten en wachten. Er bleken inmiddels namelijk ook twee vieren op elkaar te zijn gevaren, een skiffeuse van de Zwolse was omgeslagen, en onwel geworden. Met een ehbo-boot naar de wal gebracht en per ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Veel later begrepen we dat ze was aangevaren en haar rug op 3 plekken heeft gebroken, maar op terwijl wij lagen te wachten voor de start werd er niet gecommuniceerd, niets bekend gemaakt over de inmiddels enorme vertraging. De vrachtboot was inmiddels bij een fietsbrug staande gehouden en zou in de kant liggen als we er voorbij zouden racen.
Uiteindelijk werd er gestart: Inge en Carla waren inmiddels volledig hun focus kwijt, en echt in flow kwamen ze ook niet meer. Het water was onrustig, door de wind, maar er was duidelijk ook nog recent met boten doorheen gevaren. Geen moment konden ze echt lekker doorbouwen. Onder de laatste brug, 300 meter voor de finish zouden ze de eindsprint inzetten. “Bouwen Inge!” werd er door Carla vanaf boeg gezegd, ze zouden van tempo 30 naar zo’n tempo 34 aanzetten en dan nog even lekker dat laatste stuk tot moes gaan. Een man riep vanaf de kant: “Jullie zijn al gefinished hoor”. Een Skiffeuse naast hun riep gefrustreerd: “Ik ben nog niet af”. De race bleek 300 meter ingekort te zijn, omdat de kade voor het clubhuis vrij moest blijven vanwege de nooddiensten. Niemand wist het, maar voor iedereen was deze onverwachte wijziging gelijk, dus protest had geen zin. Ze werden laatste. Binnen 10 seconden waren nummer 4 tot en met 8 gefinished. Ze hadden ook vierde kunnen worden dus, of vijfde of zesde. Het maakte allemaal niet meer uit. Eerst een nul-punt-nulletje met taart, en even stoom afblazen.. Over alle frustraties. Wim en Sandra hadden wel lekker gevaren, zo zie je maar weer dat iedereen dit dan anders ervaart. Ook laatste. Wat een rare race.
